I AM HURT is een kunstproject dat de focus legt op kwetsuren en kwetsbaarheid. In 2011 omvat het lezingen, een uitwisseling tussen kunstenaars en patiënten en een kunsttentoonstelling. Vanaf 2012 gaat het verder met een onderzoek naar de functie van kunst in een zorgomgeving. Dit gaat door in het AZ Maria Middelares te Gent.
2011: I AM HURT – Kunst als spiegel van de ziel
De eerste publieksmomenten vonden plaats op 20 en 22 maart in Entrepot Fictief (Jan Colle vzw) te Gent. Tijdens de meetings kon het publiek van gedachten wisselen over hoe de toeschouwer zich spiegelt in een werk en of de kunst een invloed heeft op het zelfbeeld. Daarnaast werden lezingen gehouden over de perceptie van outsiderkunst, over de waarde van beelden, over de kracht van beelden en hoe creatieve expressie kan helpen om ziekte en lijden een plaats te geven in het leven. De conclusies van de meetings zijn terug te vinden in de tentoonstellingskrant en in de catalogus.
De tentoonstelling "I AM HURT, kunst als spiegel van de ziel" opent zondag 14 augustus 2011. Werk van meer dan twintig kunstenaars zal vanaf dan tot 10 september 2011 te bezichtigen zijn. Het kunstproject werd geconcipieerd rond een fictieve figuur, de gekwetste mens. In het eerste luik staat de ‘I’ dan ook voor een schim met ernstige ziektebeelden of psychiatrische aandoeningen. Deze schim manifesteert zich in kunstwerken die omwille van hun artistieke kwaliteiten werden geselecteerd.
I AM HURT is een verhaal over de gekwetste mens, dat verteld wordt aan de hand van kunstwerken, teksten en getuigenissen. Een verhaal waarin je als toeschouwer vanuit je ervaring herkenning of bevreemding zult vinden. Het doel is om af te tasten hoe pijn kan worden uitgedrukt in kunst. Is kunst een spiegel van de ziel?
2012: I AM HURT – Kunst als medicijn
"I AM HURT, kunst als medicijn" vertrekt vanuit de overtuiging dat veel ziekenhuizen vandaag functioneren als fabrieken. Zij maken deel uit van de rationele architectuur die als een weergave van de moderne tijd gold in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Een ziekenhuis moest vooral functioneel zijn in het toenmalige wereldbeeld. De patiëntenkamers werden opgevat als steriele en anonieme ruimtes die patiënten nu als onpersoonlijk en kil ervaren. Eind jaren zeventig al toonden studies aan dat een aangename omgeving het genezingsproces bevordert. Wetenschappers beweerden dat residenten of patiënten gelukkiger zouden zijn indien men een identiteit zou kunnen geven aan hun kamers. Pas na dertig jaar krijgt dit concept effectief invulling in de zoektocht naar het realiseren van een healing environment. In navolging van het Planetree-concept, een internationaal erkend zorgmodel dat de patiënt centraal stelt, zouden witte cleane kamers in 2020 plaats maken voor kamers in warme tinten en met houtmotieven, voor huiselijke en comfortabele kamers met daglicht en het liefst zicht op groen.
De uitdaging zal eruit bestaan om de ‘I’, en daardoor ook het genezingsproces, via de kunst te beïnvloeden. Concreet zal afgetast worden of kunst in staat is om een medicijn te zijn.